Paardrijden

Het aantal blogs vanuit Suriname wordt steeds minder. Maar hier is er weer een.

Vorige week heb ik gewisseld met Karin. Op maandag ga ik altijd met Christian naar voetbaltraining en Karin gaat met de meiden naar paardrijden. Maar dit keer mag ik dus mee naar de voltes, galop en alle lettercombinaties en Karin krijgt uitleg hoe het voetbal werkt.

Het was vorige week alweer een tijdje droog en op die dag waren er veel meer steekvliegen dan normaal. De paarden hadden er ontzettend veel last van en waren steeds aan het happen en schoppen naar de vliegen. Voor Maartje en Danielle behoorlijk lastig want als het paard plotseling naar voren buigt, vlieg je zo over z’n kop (sorry, hoofd). Maartje had veel moeite vandaag om het paard in bedwang te houden maar ze had de grootste lol. Twee keer is het paard in galop gegaan en ze verklapte achteraf dat ze de tweede keer het paard ook wel aanmoedigde. Ze vindt dat galopperen blijkbaar erg leuk. Van de leraar mag het nog helemaal niet want het is nog te gevaarlijk voor zo’n klein meisje met zo weinig ervaring. Maar Maartje is Maartje. Hoe gekker hoe beter. Ik was in ieder geval echt trots hoe zo’n klein meisje zo’n groot paard corrigeert en in bedwang houdt.

Daarna is Danielle aan de beurt. Ze had eerder nog moeite met galop. Maar als ik haar nu zie, is het echt super! Ze kan haar knieen al heel goed klem houden en krijgt het paard heel snel in galop. Ze draait zelfs een grote volte en houdt goed vol zonder pijn in haar zij. Ze vraagt me ook om een filmpje te maken want haar juf op school doet ook aan paardrijden en ze wil het graag aan haar juf laten zien. Dat doe ik natuurlijk want ik wil het ook later nog eens terug zien. Inmiddels staat het ook op Youtube. Geniet ervan…

Vakantie op Curacao (3)

Dinsdag

Vandaag had ik op de planning staan om te gaan duiken maar toen ik aankwam bij de duikschool bleek dat ik het fout had. De afspraak stond voor woensdag. Helaas maar in plaats daarvan kan ik natuurlijk chillen bij het zwembad.

In de middag gaan we naar de struisvogel farm. Dat is best een pittig stuk rijden maar het bezoek was super. Eerst hebben we heerlijk geluncht met hamburgers, wraps en patat. Je moet het er natuurlijk wel van nemen op vakantie. Tijdens het wachten op de rondleiding vermaken de kinderen zich met de papegaaien (ara’s moet ik eigenlijk zeggen) en de hangbuikzwijntjes.

Daarna is de rondleiding. De gids doet dit een paar keer per dag en volgens mij al jaren maar toch maakt hij er echt een leuke tour van. We leren van alles over de struisvogels. Ze kunnen bijvoorbeeld zo hard trappen (vooruit) dat je borstbeen kan breken. En een struisvogel ei is zo sterk dat een volwassen man er eenvoudig op kan staan. Dat is maar goed ook want een struisvogel weegt zo’n 200 kilo (meer dan een dolfijn) en die moet toch kunnen broeden.

Danielle met struisvogelei

Danielle met struisvogelei

Christian met struisvogelei

Christian met struisvogelei

Maartje met struisvogelei

Maartje met struisvogelei

We mogen de struisvogels ook voeren. Ook dat is weer een belevenis. Ik vond het echt knap dat de kinderen dit ook durfden.

Karin voert struisvogels

Karin voert struisvogels

Woensdag

Vandaag ga ik dan wel echt duiken. Ik heb hier geen foto’s kunnen nemen maar de ervaring was weer super! We rijden naar een mooi strandje bij een verlaten resort. Dat ziet er al apart uit. Een behoorlijk groot resort met appartement, keukens, terrassen, etc, dat er helemaal verlaten bij ligt. Zo zie je maar, niet iedereen is succesvol in het toerisme op dit eiland. Vanaf het strandje naast het resort lopen we met z’n vieren de zee in en zwemmen een stuk naar het begin van het rif. Daar zakken we af tot zo’n 18 meter. We zien weer van alles en dit keer zie ik ook baracuda’s. Voor mij was het weer lang geleden dat ik gedoken heb maar het ging prima. Ok, ik heb wat zitten jojo-en doordat ik m’n drijfvermogen niet goed kreeg maar dan heb je wat te doen onder water.

De middag zijn we lekker op Kunuku.

In de avond gaan we uit eten in Willemstad. Karin heeft een heel leuk restaurant uitgezocht waar we tapa’s kunnen eten. Lekker hoor!!! De kinderen genieten ook van het eten maar zijn wel erg moe. Na het eten gaan we snel slapen.

Donderdag

Vandaag zoeken we weer een nieuw strand op. Dit keer gaan we naar Karakter. Als we daar aankomen blijkt het een resort te zijn waar je huisjes kunt huren of kopen. Het wordt nog steeds uitgebreid. Er is niet echt een strand maar de zee wordt gescheiden van een kiezelstrandje door een rij flinke rotsen. Christian is erg moe van alles wat we doen op vakantie en ligt vrijwel meteen heerlijk te slapen op een bedje onder een parasol. De meiden ontmoeten wat andere Nederlandse meisjes en zijn in de zee en op de rotsen aan het spelen. En Karin zit te kletsen met de moeder van die meisjes. Tijd om zelf even een boek te pakken. Even later bestel ik nog wat lekker hapjes. Dat begint een beetje traditie te worden. Zeker in Su waar Christian in de middag altijd vraagt: pappa, mag ik een sateetje bestellen?

Even later zie ik dat hier ook een duikschool is. Ik vraag daar of Danielle en ik nog een keer kunnen duiken. En dat kan! Erg leuk voor Danielle want nu krijgt ze een herkansing. Ik merkte aan de instructrice (een jonge meid) dat ze veel geduldiger is dan de vorige dus dat moet helemaal goed komen. En dat lukte ook. Helaas had Danielle wat moeite met klaren dus ze is niet diep geweest maar dit keer had ze haar eigen masker op en dat ging prima! Ze is best lang onder water geweest en heeft nu echt gedoken.

Danielle als professionele duiker

Danielle als professionele duiker

Na Danielle ga ik ook nog een duik maken. En dit keer zien we ook een aantal koraalduivels (lion fish). Op die vis mag je hier jagen omdat ze hier eigenlijk niet thuis horen. Ze vreten het koraal weg en hebben geen natuurlijke vijand. Een groot probleem voor de cariben. Er wordt op ze gejaagd met een soort schiet-speer. Die kan maar een meter afstand afleggen zodat het koraal niet beschadigt. Vervolgens worden ze in een soort PVC buis gestopt en meegenomen uit het water. Een lion fish is behoorlijk giftig maar wel prachtig om te zien. Daarnaast nog een murene of twee en twee baracuda’s gespot. De volgende keer ga ik echt een gopro kopen om onder water te kunnen filmen of foto’s maken.

Als we boven komen, komen ook twee andere duikers aan met een PVC buis vol lion fish. En die gieten ze leeg in de spoelbak. De kinderen kijken met grote ogen. En Karin is helemaal stoer want die pakt zo’n beest in z’n bek en poseert voor de camera. Gelukkig doen de kids dit niet na want van een steek van zo’n beest word je behoorlijk ziek.

Lion fish (koraalduivel)

Lion fish (koraalduivel)

Karin met een giftige lion fish.

Karin met een giftige lion fish.

‘s Avond eten we ook bij Karakter op het strand. Ontzettend lekker gegeten weer onder een fantastische sterrenhemel. Ik heb meteen de app geinstalleerd die Edward als tip gaf en de kinderen hebben op het strand gelegen met m’n telefoon om alle sterrenbeelden te herkennen. En ja, ook dit keer was Venus weer prachtig zichtbaar!

Vrijdag

De voorlaatste dag en vandaag gaan we nog een keer naar het strand. Dit keer naar Cas Abao. Een prachtig wit strand met een hele kalme zee. Snorkelen, luieren en met het zand spelen. En Karin en ik hebben ook nog samen kunnen snorkelen hier.

Cas Abao

Cas Abao

‘s Avonds gaan we naar Landhuis Brakkeput Mei Mei. Best een stuk rijden maar een prachtige omgeving met lekker eten. De kinderen kunnen hier naar een speeltuin maar achteraf vonden ze ‘t te kinderachtig. Tsja, ze worden groot he!

Lekker eten!!!

Lekker eten!!!

Zaterdag

De laatste dag. Vanavond vliegen we weer terug naar huis. Maar niet voordat we nog even gaan shoppen in Willemstad. Ik wil echt nieuwe onderbroeken van Bjorn Borg hebben en die hebben ze niet in Su. En daarnaast nog een tennisracket zodat ik in Su kan gaan tennissen met Karin. In een winkelcentrum komen we ook een Bruna tegen. Fantastisch! Dus de kinderen hebben leuke boeken uitgezocht om te kunnen lezen in het vliegtuig of thuis.

Jaaaa, dit kennen we!

Jaaaa, dit kennen we!

De rest van de dag mogen we nog in het appartement blijven. Wat een geweldige service hier. Dit keer niet uitchecken en uit je koffer nog allemaal spullen moeten zoeken. Gewoon een uurtje voordat de transfer komt, de koffer inpakken, even lekker douchen nog en dan naar het vliegveld. Kunuku, een echte aanrader!

Op het vliegveld is het wel weer gedoe. Een van de koffers is te zwaar en de andere te licht. Ook de handbagage is te zwaar omdat alle tablets en laptop in een tas zitten. Dus schuiven, passen en meten, maar dan zijn we ingecheckt. Op naar de douane. Ook daar weer een probleem. We hebben de luchthavenbelasting niet betaald. Dat blijkt dus niet bij de tickets te zitten. Dus 39 dollar per persoon aftikken. Bijna 200 dollar om terug te kunnen naar huis. Wat een afzetters. Maar ja, niet betalen is geen optie.

Weer terug naar huis!

Weer terug naar huis!

Bij de gate merken we dat we nog steeds gewend zijn aan de luxe van Schiphol. Een maaltijd halen is hier een ranzig bakje friet en nog ranziger hamburger. Maar het vult en kan door als avondeten.
Midden in de nacht komen we aan in Su en pakken een taxi naar huis. De rit gaat behoorlijk snel en de kids zijn echt toe aan slaap.

Wat een topvakantie!!!!!

 

 

Kunuku resort

Kunuku resort

Vakantie op Curacao (2)

Zondag

Het is eerste paasdag en vandaag hebben we afgesproken met Jeroen en Maaike. Die hebben we ontmoet op Anaula in Suriname. Zij waren daar op vakantie terwijl ze wonen op Curacao. En heel toevallig: in Nederland wonen ze in Haarlem. Tsja, kleine wereld.

We hebben afgesproken bij Jan Thielbaai bij Zanzibar. En iedereen die in Su is geweest, weet dat Zanzibar een plek is om te relaxen. Zo ook op Curaçao. Een heerlijk wit strand, een ondiepe zee vol met vissen en lekker eten en drinken. De kinderen vermaken zich direct met de snorkelsets. Vissen zie je hier echt overal en als je dichterbij de rotsen zwemt, zie je nog veel meer soorten. Trompetvissen, papegaaivissen, naaldvisjes, echt prachtig.

De lunch is hier van de BBQ. De kinderen genieten en wij natuurlijk ook. Vooral van de rosé. Want die heb ik al heel lang niet meer gedronken. In Su is het vooral parbo bier en borgoe.

‘s Middags willen een paar kinderen een hengeltje uitgooien en dat kan hier vanaf een stuk kade direct aan het strand. Het leuke is dat Danielle en ik al snorkelend het vissen vanuit het water kunnen volgen op een meter afstand. Er heeft geen enkele vis in de haak gehapt maar door al het voer wat in het water belandde, wemelt het van de vissen. Vooral een heel leuk zwart/wit koffervisje valt op. Die zijn ontzettend nieuwsgierig en zwemmen continu voor je masker langs. Maar aanraken ho maar, daar zijn ze veel te snel voor.

Erg leuke dag Jeroen en Maaike!

Maandag

En na eerste paasdag volgt natuurlijk tweede paasdag. Wel apart hoor. Kerst vierden we op Anaula, een eilandje in de Surinamerivier. En pasen vieren we op een ander eiland in de Caribische zee. Werkelijk niets doet ons aan pasen denken.

Voor vandaag heb ik gereserveerd bij het Seaquarium. We moeten al vroeg op. De kinderen gaan dolfijnen van dichtbij ontmoeten! Om acht uur is de eerste sessie voor Christian en Karin. We komen om kwart voor acht aan bij het park, netjes op tijd. En als we binnenkomen, staan de flamingo’s al te schreeuwen. Wat een prachtige vogels.

Flamingo's bij Seaquarium

Flamingo’s bij Seaquarium

Terwijl Christian en Karin naar binnen gaan om om te kleden en voor instructies, bekijken wij alle aquaria die ze hier hebben. Echt prachtig! Vervolgens gaan wij naar de bezoekersplekken. Christian en Karin staan op een verhoging in het water. Ik zie aan Christian dat hij het direct koud heeft. Maar als de dolfijn dan dichtbij komt en hij mag allemaal kunstjes doen, aaien en knuffelen is de kou snel weer vergeten. Op commando spettert de dolfijn ze nat, en gaat hij zo liggen dat ze de dolfijn kunnen optillen. Er wordt van alles uitgelegd over z’n gehoor, de tanden, hoeveel ze eten, hoe zwaar ze worden, etc. En Christian weet alles nog te herhalen ook!

Karin en Christian met de dolfijnen

Karin en Christian met de dolfijnen

Om 11:00 zijn de meiden aan de beurt. Ook zij krijgen natuurlijk eerst instructies. En omdat ze gaan zwemmen krijgen ze ook zwemvliezen. Onderweg naar het water zie ik de twee al flink met elkaar kletsen. Super om te zien dat ze zich als grote zussen gedragen. Het duurt een tijdje voordat ze in het water liggen. Er is een dolfijn die door een trainer onder handen wordt genomen. De dolfijn luistert telkens niet en wordt daarom uiteindelijk ook gestraft: een week lang niet meedoen met de groep. Best zielig eigenlijk. Daarom zijn er nu twee dolfijnen in het water. En Maartje ook, want die lag als eerste in het water en sprintte echt naar de overkant waar de andere trainers zijn. De dolfijnen zoeken haar meteen op en ze slaat direct aan het aaien. Geen moment angst terwijl het toch best grote dieren zijn. Danielle zwemt er natuurlijk vlak achteraan en ze zoeken met z’n tweeën een mooi plekje op. Maartje krijgt vervolgens toch een zwemvest aan want zolang water trappelen is best lang.

Maartje ligt als eerste in het water en zwemt met de dolfijnen

Maartje ligt als eerste in het water en zwemt met de dolfijnen

 

Vervolgens gaan ze een voor een kunstjes doen in het water. Met je armen gekruist voor je en een rondje draaien en dan doen de dolfijnen het na. Ook spetteren naar de dolfijnen zorgt voor een tegenreactie, een soort vloedgolf met veel spetters krijg je dan over je heen. En als je met twee vingers in de lucht heen en weer zwaait, geeft de dolfijn een prachtig kwetter concert.

Danielle en Maartje met dolfijnen!

Danielle en Maartje met dolfijnen!

Tijdens de hele sessie heb ik een grijns gezien van oor tot oor bij de meiden. En toen ze uit het water kwamen kreeg ik te horen: “pappa, jullie hebben mijn droom waar gemaakt”. Daar krijg je natuurlijk tranen van in je ogen. De kosten zijn echt heel hoog maar het is het meer dan waard.

Na dit alles gaan we nog naar een dolfijnen show en gaan we langs alle aquaria. We zien haaien, kreeften, krabben, roggen, zeesterren en een enorme vis van 2,5 meter lang en superdik vanuit de glasbodem van een boot.
En als we daarmee klaar zijn heeft Karin nog een verrassing. Voor alle drie heeft ze een t-shirt laten maken met daarop de dolfijn die een kus geeft of een handje geeft. Een super aandenken!

In de middag gaan we lunchen bij Hemingway. Nu lijkt het net of we in Utrecht zijn :-) En daarna gaan chillen aan het strand. De bedjes zijn enorm duur hier maar die hebben we gelukkig toch niet nodig. We liggen vooral veel in de zee om te snorkelen en te zoeken naar verschillende vissen. Trompetvissen, naaldvissen en papegaaivissen, we zien ze weer allemaal van dichtbij.

Een super leuke dag vandaag!

Vakantie op Curacao!

In Suriname is de paasvakantie nog twee weken. De afgelopen jaren zijn we steeds op wintersport geweest in maart maar dat gaat vanuit Su echt niet lukken. Ik heb ‘t eerlijk gezegd nog wel opgezocht maar in Zuid Amerika kun je alleen op de grens tussen Chili en Argentinië skiën en dat is praktisch onmogelijk om er te komen vanuit Paramaribo.

Na ruim 5 maanden in Suriname waren we toch wel toe aan een korte vakantie. En hoe mooi is het dat de Nederlandse Antillen hier dan relatief dichtbij liggen. Iets meer dan twee uur vliegen en dan zitten we op Curaçao.

De eerste dag!

Op donderdag zal onze vlucht om 7:15 vertrekken vanaf Zanderij. Dat betekent vroeg opstaan. Om 2:30 staat onze wekker en om 3:00 maken we de kinderen wakker. Normaal vinden ze ‘t vreselijk om wakker gemaakt te worden maar vanochtend waren ze direct vrolijk. Vakantiegevoel is toch besmettelijk! Om 3:30 staat de taxibus voor de deur en ruim een uur later zijn we op de luchthaven.
Het inchecken verliep prima. Gelukkig heb ik het strookje (zie een van de andere blogs) bij me anders hadden we misschien het land niet mogen verlaten en dan moeten we in een bar koude vertrekhal nog zo’n twee uur wachten. Volgende keer nemen we skikleding mee. Het is echt winters koud.

Iets later dan gepland zitten we in de lucht. Het vliegtuig is een oude MD-80 met drie stoelen rechts en twee links. Uitstekend gepland voor ons natuurlijk met z’n vijven. Het vliegtuig wordt onderhouden door KLM is me verteld. Ook fijn om te horen. De vlucht verloopt uitstekend zoals altijd. De kids vermaken zich prima met boekjes en ipads. En twee uur later zijn we op Hato Airport. Douane door, koffers pakken en naar buiten. Wow, dat gaat snel! Zeker vergeleken bij Zanderij. Buiten staat iemand van Kunuku ons al op te wachten. Even snel pinnen en hop in het busje. Het is hier een uur vroeger dan in Su dus het is hier nog heerlijk vroeg in de ochtend. We hebben nog de hele dag voor ons.

Het huisje is prachtig. Een ruime woonkamer, hele ruime keuken, drie slaapkamers en twee badkamers. Maar het belangrijkste is: een Senseo apparaat en een broodrooster. Na de oploskoffie in Su is dit echt heerlijk. En de kinderen zijn helemaal door het dolle dat ze nu toast kunnen maken. Dat doen ze dan ook twee keer per dag de hele vakantie door.

De woonkamer

De woonkamer

De keuken met Senseo en broodrooster.

De keuken met Senseo en broodrooster.

Buiten, vlak voor ons huisje is het zwembad met waterglijbaan. Het duurde niet lang voordat iedereen de zwembroek aan had en in de glijbaan zat. Op Curacao is het ook vakantie en op dit park komen ook dagjesmensen. De kids hadden dus meteen vriendjes. Helaas maar voor een dag maar toch…

Naast het zwembad zit een duikinstructeur waarmee je voor weinig geld een proefduik kunt maken. Speciaal voor kids. Dus meteen op de de eerste dag gaan Maartje en Christian met fles en al het zwembad in en duiken. Ongelofelijk hoe snel die kinderen het door hebben. Vanaf 8 jaar mogen ze duiken in zee. Helaas voor Christian maar Maartje gaat zaterdag met Danielle en mij een mooie duik maken.

Maartje als echte duiker!

Maartje als echte duiker!

Christian maakt bubbels

Christian maakt bubbels

‘s Middags meteen even Facetimen met moeders. Heerlijk dat je overal internet hebt.

‘s Avonds gaan we even wat eten bij de Buurvrouw, een leuk restaurantje vlakbij. Op het menu staat tomatensoep met balletjes (YEAH!) en biefstuk met championsaus (nog meer YEAH!). Je merkt pas wat je mist als je het weer ziet en proeft. De kids zijn na zo’n lange dag ontzettend moe dus na het eten gaan we direct onder zeil.

Goede Vrijdag

Vandaag is het goede vrijdag. En net als in Suriname is dit een nationale vrije dag. Dus alles is dicht. We maken dus alvast plannen voor zaterdag want daarna zijn er weer twee vrije dagen (zondag en tweede paasdag). Vandaag gaan we wat leuke plekjes opzoeken. Vlakbij ons resort is een oud zoutmeer waar veel flamingo’s zitten. Dus Maartje neemt haar verrekijker mee en we gaan op zoek naar deze prachtige beesten. Terwijl we daar lopen vinden de kinderen continu krabben skeletten en die moeten natuurlijk allemaal mee naar de auto. Die troep heeft er dus de hele week gelegen.

Bij de flamingo's

Bij de flamingo’s

Daarna door naar Westpunt. Negentien jaar geleden zijn Karin en ik hier ook geweest. Maar in mijn herinnering hoefde je toen geen entree te betalen. Gelukkig hebben we nog net genoeg Nafjes om de entree te betalen en ‘s middags wat te gaan drinken en eten. Het uitzicht vinden we met z’n allen helemaal geweldig. Even verderop kunnen we ook in de branding schelpen zoeken. Vooral Maartje is hier natuurlijk helemaal fan van. Christian speelt lekker in de zee en met Danielle maak ik nog een wandeling naar de natuurlijke brug.

Uitwaaien bij Westpunt

Uitwaaien bij Westpunt

Eindelijk een iguana gevangen bij Westpunt

Eindelijk een iguana gevangen bij Westpunt

‘s Middags zijn we heerlijk bij het zwembad en eten we bij het huisje. Met de wind is de warmte echt prima te doen. Alleen maar genieten hier!

Zaterdag

Door de paasvakantie zijn er een aantal vrije dagen. Dus vandaag nemen we het ervan om even te gaan shoppen. Wel jammer want vlak voordat we weggaan krijgen we een berichtje van Jeroen en Maaike dat ze naar ‘t strand gaan hier vlakbij. Maar we hebben echt wat spullen nodig zoals waterschoentjes en snorkelspullen.

Dus we vertrekken naar Willemstad. Dat is een half uur rijden en na alle korte afstanden in Su is een half uur best veel. Wel raar. In Nederland is een half uur rijden naar opa en oma maar een kort stukje.
We rijden via de brug naar Punda en vanaf de brug heb je een prachtig uitzicht over het centrum van Willemstad. De kinderen mogen op de brug hun gordels los om ook van het uitzicht te genieten. Danielle herkent direct de pontjesbrug.

IMG_4078

Danielle na het shoppen op de pontjesbrug

Danielle na het shoppen op de pontjesbrug

In Punda is dat het eerste wat we gaan doen. Over de pontjesbrug lopen. Ook dit weet ik nog van 19 jaar geleden. Er is eigenlijk niet heel veel veranderd behalve dat het hotel op de hoek niet meer van van der Valk is. We gaan even shoppen in Otrobanda en daarna ook in Punda. Snorkels, brillen, waterschoenen en kleding. En voor mezelf een “weekendhorloge” van Ice. We drinken nog even wat aan de waterkant en gaan dan weer terug naar het huisje. Lekker chillen aan het zwembad!

Lekker chillen aan het zwembad

Lekker chillen aan het zwembad

De rest volgt in een volgende blog!

Maartje acht jaar!!!!

Hoi!

daar ben ik weer. Vrijdagmiddag dus heel even de tijd om een stukje te schrijven. Het is alweer tien dagen geleden dat Maartje acht jaar is geworden. Ongelofelijk hoe snel hier de tijd gaat.

We zijn hier alweer gewend aan de manier waarop verjaardagen worden gevierd. Voor ons is het nu normaal. Maar voor Nederlanders is het echt heel anders. Even bij het begin beginnen.

Maartje was op dinsdag jarig en mensen vieren hier een jaardag (Nederlands: verjaardag) op de dag zelf. Veel mensen vieren het buiten de deur. Op de skelterbaan, bij een zwembad, op de club (Oase), etc. Dat is vooral vanwege de ruimte. Ons erf (Nederlands: tuin) is groot genoeg om het thuis te vieren en dat scheelt een berg geld. Om jullie een idee te geven. Er wordt regelmatig een paar duizend SRD uitgegeven. Dus minimaal 500 euro. Er zijn feestjes met catering, bediening, schoonmaak, tenten, etc.

Maar goed, wij vieren het dus ook op dinsdag. Op maandag hebben we net als in Nederland slingers in huis opgehangen en de cadeau’s ingepakt. En op dinsdagochtend hebben we een stralende Maartje haar cadeau’s gegeven onder het genot van heerlijke croissants. De meesten weten dat Maartje het heerlijk vindt om op haar eigen kamer te knutselen. Dus ze heeft een bureau gekregen en spullen om mee te spelen. Ze was er geweldig blij mee.

Nog moeie oogjes maar toch stralend als achtjarige!

Nog moeie oogjes maar toch stralend als achtjarige!

Cadeau van Christian

Cadeau van Christian

Een dikke knuffel van m'n grote zus.

Een dikke knuffel van m’n grote zus.

Leuk boek!

Leuk boek!

M'n eigen bureau voor in m'n kamer.

M’n eigen bureau voor in m’n kamer.

Op je jaardag mag je ook in je eigen kleren naar school. Dus dit keer geen uniform. Maartje kiest zoals gewoonlijk kleding met de leukste kleuren.

Karin heeft weer prachtige traktaties gemaakt met cakejes en marsepein die net met de boot zijn aangekomen uit Nederland.

En dan begint de middag. Het is de eerste verjaardag van een van de kinderen buiten Nederland en nog extra speciaal omdat opa en oma Destombes er zijn en oom Edward en tante Gemma. Natuurlijk hebben zij ook cadeau’s meegenomen. En er is ook een kaart van opa en oma de Smidt die helemaal voor gelezen wordt. Daarna Facetime met opa en oma in Nederland en met haar vriendinnetje. Helaas heeft ze oproep van haar neefje Mille daardoor gemist.

Een kaart van opa en oma de Smidt

Een kaart van opa en oma de Smidt

Een feestje is hier normaal van 17:00 tot 20:00. En iedereen komt ook netjes op tijd. Om 17:00 wordt eerst een grote waterglijbaan neergezet. Met het zwembad ernaast hebben we voldoende speelruimte. Voor de kinderen hebben Karin en Trudy anderhalf uur pannenkoeken gebakken. Wat je moet weten is dat je hier niet alleen de kinderen uitnodigt maar dat het ook heel normaal is als broertjes, zusjes en ouders meekomen. Erg gezellig natuurlijk. Dat betekent ook dat er eten in huis moet worden gehaald. Karin heeft dit al besteld bij Sarina, een indonesisch restaurant waar je ook kunt afhalen. Bami, nassi, zuur, bakabana, kip, alles staat er.

Een waterglijbaan op het feestje!

Een waterglijbaan op het feestje!

Eten voor onze gasten.

Eten voor onze gasten.

Om half acht wordt de taart aangesneden. Eerst natuurlijk met z’n allen zingen en bij het eerste stuk wordt er altijd keihard geroepen: “smeren, smeren, smeren!”. Dat is het sein dat Karin de taart in het gezicht van Maartje moet smeren. Helaas geeft de marsepein niet heel erg af.

Jammie, taart!

Jammie, taart!

Het taartritueel is het sein dat het feestje is afgelopen. Om acht uur vertrekt dan ook iedereen naar huis. Maartje is helemaal blij met haar verjaardag en telt nog even het geld dat ze heeft gekregen. Dat is nog behoorlijk veel. In het weekend gaat ze dan ook shoppen met Karin.

De presentjes voor de kinderen.

De presentjes voor de kinderen.

Op naar de volgende verjaardag (Karin!).

Zomaar wat verhaaltjes

Hallo allemaal,

het is weer tijd voor een blogje. Vandaag is het weer eens een nationale vrije dag. Dit keer de dag van de revolutie. Een aparte dag want het is onduidelijk of dit nu een feestdag is of niet. Op 25 februari 1980 vindt namelijk een staatsgreep plaats onder leiding van Desi Bouterse (de huidige president) en Roy Horb. Ze deden dit uit ontevredenheid over de regering sinds de onafhankelijkheid van Nederland op 25 november 1975. Tijdens de staatsgreep werd de regering beschuldigd van corruptie en afgezet. Hierna begint een periode van het militaire regime tot 1987 waarbij het belangrijkste moment dat mensen in Nederland kennen de decembermoorden in 1982 zijn.

Over deze tijd wordt nauwelijks gesproken in Suriname. Sterker nog, over politiek wordt nauwelijks gesproken. Voor Nederlanders is de politiek hier moeilijk te begrijpen. Er zijn heel veel partijen hier die niet zozeer een ideologische achtergrond hebben maar meer een etnische. Suriname bestaat uit een groot aantal etnische groepen: chinezen, hindoestanen, javanen, creolen, marrons, indianen, etc. Elke groep heeft een eigen partij maar dit wordt niet zo uitgesproken. De rust in Suriname is namelijk gebaseerd op hoe deze groepen met elkaar samenleven. Een politieke strijd op grond van afkomst of religie zou die rust juist verstoren. Maar goed, al deze partijen vormen voor de verkiezingen al coalities. En tijdens de verkiezingsstrijd (die nu aan de gang is) wisselt dat continu. Kopstukken verlaten een partij en gaan naar een andere en coalities worden verbroken en met andere partijen aangegaan.
Als buitenstaander is het nauwelijks te volgen. Behalve het vele vlaggenvertoon. Aan huizen en aan auto’s hangen vele vlaggen. Zo is het ook duidelijk geworden dat wijken en dorpen bijna compleet aanhanger zijn van 1 partij. Met name de NDP (van Bouterse), ABOP (Brunswijk) en VHP (hindoestaans) overheersen.

Op 25 mei dit jaar vinden de verkiezingen plaats. En vergeleken met Nederland is dat hier echt spannend. Mensen koppelen alles wat er nu gebeurt aan de verkiezingen: de koers van de euro daalt zeer hard (van 4,35 SRD naar 3,8 SRD), de prijzen in winkels, de werving van personeel door de overheid (en dus verloop bij vele bedrijven), de benzineprijs, etc. Ik weet niet wat er nu waar is maar ook vanuit het bedrijf wachten we af. Want als deels Nederlands bedrijf, zijn we natuurlijk erg benieuwd hoe het investeringsklimaat wordt benaderd door de nieuwe machthebber. Gaat het veranderen, in welke richting, etc? Feit is wel dat de politieke verhoudingen tussen Nederland en Suriname net officieel hersteld zijn. Sinds eind 2014 is er weer een ambassadeur en wordt er weer op hoogste politieke niveau overlegd.

Zo, nu heb ik weer iets meer verteld over Suriname. Volgende keer weer iets luchtigers!

Het strookje

Het is gelukt!!! Ik heb het strookje.

Nu vraag je jezelf waarschijnlijk af: so what? Wat is een strookje?

Nou, wij zijn hier eigenlijk illegaal. In Nederland moet je een MKV aanvragen, een Machtiging tot Kort Verblijf. Maar die MKV houdt alleen in dat je mag afreizen naar Suriname. Je moet daarvoor wel een enorm pak papier inleveren: kopieen paspoort, geboorteregister, huwelijksakte, pasfoto’s, bewijs van inkomen of vermogen, etc. En heb je wel eens gehoord van een apostille? Ik eerder ook niet. Voor de liefhebbers: er is een Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Apostille_Convention). Een apostille is een bewijs dat een document echt is en dat de handtekening op dat document is gezet door een rechtsgeldig persoon. Dus alle aktes die ik hiervoor noemde moesten ook voorzien worden van een apostille. Die dien je te halen bij de rechtbank in Amsterdam.

Ok, MKV had ik dus al met mooie stempels in onze paspoorten. Zodra je in Suriname aankomt krijg je toegang voor 1 maand bij de douane. Vervolgens moet je binnen twee weken naar de Vreemdelingenpolitie. Daar krijg je een tijdelijk visum voor drie maanden. En dat visum liep op 28 januari af. Daarna moet je zo snel mogelijk een afspraak maken bij de VreemdelingenDIENST (ander loketje, zelfde gebouw). Die afspraak was op 3 december. En daar moet je weer allerlei papieren inleveren. Wat nog leuk is om te vermelden is dat we ons best hebben gedaan de afspraak te zetten op 9:30. Dan zitten de kinderen op school en konden wij tijd vrijmaken op het werk. We waren uiteindelijk om 12:30 aan de beurt. Het blijkt dat 9:30 het tijdstip is dat je je moet melden, niet dat je dan geholpen wordt. Tsja, het is even wennen hier.
Nu begint het probleem. Het systeem weigert een agendanummer te geven. Dat agendanummer wordt gebruikt om je aanvraag voor een verblijfsvergunning te volgen. En dat agendanummer heb ik vandaag eindelijk gekregen. De dame die me uitstekend heeft geholpen vandaag, heeft me beloofd dat nu ook onze verblijfsvergunning binnen een maand rond is. Ze behandelt het met spoed 😉

Goed om te melden is dat we dus zonder verblijfsvergunning en zonder werkvergunning in Suriname wonen en werken. Dus als we plotseling op de stoep staan in Amstelveen, dan weten jullie de oorzaak :-)

Het strookje

Het strookje

Dagje naar Palulu

Afgelopen zondag zijn we uitgenodigd door Arnold en Anouk om mee te gaan naar Palulu. Arnold en Anouk wonen nu een paar jaar in Suriname en hun dochter Evi zit bij Danielle in de klas. Palulu is een camping vlak achter Zanderij (de nationale luchthaven) en midden in het bos, oftewel jungle. Bij een camping moet je in Suriname niet denken aan grote stacaravans of bungalowtenten met daarin een koelkast en vaatwasser. Een camping is hier vaak een aantal hutten op palen waar je je hangmat op kunt hangen.

We hebben om negen uur afgesproken bij Arnold. En zoals gewoonlijk wil Karin natuurlijk stipt op tijd zijn. Helaas betekende dat wel dat we in de haast de tas met zwemkleren, handdoeken, spelletjes en muggenmelk (deet) zijn vergeten. En nog meer helaas, daar kwamen we pas achter toen we bij Palulu aankwamen (na anderhalf uur rijden dus).

Voor vertrek op de D-max

Voor vertrek op de D-max

De rit ernaar toe is over de Indira Gandhiweg en op zondag is er daar altijd markt. Dus super druk. Maar de rit ging heerlijk relaxed. Danielle zat bij Evi in de auto en Maartje en Christian zaten of te kletsen of lagen op de middenconsole te tukken.

Met een flinke groep (22) mensen hebben we Palulu helemaal voor onszelf afgehuurd. Iedereen heeft eten en drinken meegenomen in grote koelboxen en tassen. Ook wij hadden veel vlees en garnalen mee voor op de barbecue. Maar het eerste wat we hier doen is onze hangmatten ophangen bij de kreek. Want als we straks uitgegeten zijn gaan we natuurlijk even hangmatteren.

Om een uur of elf steken we de barbecue aan en een half uurtje later zitten we allemaal aan de hamburgers, garnalen, worstjes, moksi alesi (rijst met allerlei groenten en vlees), patat en nog veel meer. De mannen staan zoals gewoonlijk bij de barbecue en de dames zitten heerlijk bij de kreek. Even later is iedereen bij de hutten waar het eten staat en genieten van al het lekkers dat thuis voorbereid is.

De "keuken" en "woonkamer"

De “keuken” en “woonkamer”

De "keuken"

De “keuken”

De kreek is zo’n anderhalve meter diep en de bodem is zandgrond. Het water heeft, zoals bijna overal in Su, een colakleur. Dat komt door al het sediment dat vanuit de jungle wordt afgevoerd. De kinderen gaan in hun ondergoed het water in en zijn de hele dag of aan het zwemmen of aan het rennen en spelletjes spelen. Heerlijk, een dag geen ipad, televisie of binnen hangen. Tussendoor doen we met de mannen en een paar jongens nog een poging een volleybal wedstrijd te doen, met Christian ga ik nog even voetballen maar verder is het vooral genieten van een superzondag midden in de jungle.

De kreek bij Palulu

De kreek bij Palulu

Panorama foto van de kreek

Panorama foto van de kreek

IMG_3938

Om half vijf breken we de boel weer op en natuurlijk beginnen de kinderen precies op dat moment te eten. Alle ouders hadden hier al rekening mee gehouden. Door de dag heen hebben ze het veel te druk gehad met spelen. Dus de hamburgers en lauwe patat en in de auto een zak chips zijn zo op. Om vijf uur vertrekken we weer naar de stad.

Wil je meer zien van Palulu: http://www.surinamecamping.com/

Tsja, gewoon normaal ritme

Het is alweer even geleden dat ik wat op de blog heb gezet. En dat heeft maar 1 reden: ook hier hebben we ons normale ritme van werken, school, eten en slapen. En dat ziet er niet heel anders uit dan in Nederland.

Toch is het ritme op sommige punten wel anders.

Afgelopen donderdag werd ik 41 jaar. Jawel!!! Weer een jaartje erbij. En die dag liep toch een beetje anders dan in Nederland. In de ochtend werd ik natuurlijk gefeliciteerd door de kids en door Karin. Ik moest met m’n ogen dicht de woonkamer in en daar werd ik op een stoel gezet die natuurlijk versierd was met mooie slingers. Eerst werd er uit volle borst gezongen en daarna kreeg ik prachtige cadeau’s: tekeningen, een boekje van Danielle, nieuwe slippers, een barbecue, kooltjes en een Netflix abonnement. En dan voel je je toch weer helemaal jarig!
Op het werk zat ik aan de telefoon met mijn Nederlandse manager toen mijn team hier hard zingend m’n kamer binnenkwam. Mijn manager moest hard lachen en heeft maar opgehangen. Van mijn collega’s kreeg ik een Nederlander survival pakket met daarin zonnebrand creme, deet, borgoe 82 en een I love Su shirt.

Zaterdag hebben we wat mensen uitgenodigd voor een barbecue. Zoals gewoonlijk hadden we weer veel te veel eten in huis maar in Suriname is dat geen enkel probleem. De middag en avond was erg gezellig. In de nacht bleven twee meisjes slapen. Waarvan een bij Christian op de kamer. Jawel, je kan niet vroeg genoeg beginnen zeggen we dan maar.

Op zondag had Christian een verjaardagspartijtje op de skelterbaan. Dat is een speeltuin met een zwembad, een tokkelbaan en een skelterbaan waar je in het weekend voor 10 SRD naartoe kunt. Verjaardagen voor kinderen worden hier enorm uitgebreid gevierd. Vaak met catering en personeel. Christian hoorde bij het feestje en heeft (heel Surinaams) de hele middag genoten van pannenkoeken, bami en kippenpoten. De meiden konden gewoon toegang betalen en genoten van het spelen. OK, voor hun hebben we vervolgens kipnuggets en patat besteld 😉

Op zaterdagochtend hebben we ook voor het eerst een slang(etje) gezien. Volgens de tuinman zat ie naast de deur tussen de tegels. Hij pakte wat benzine uit de grasmaaier en gooide dat tussen de tegels. De slang kan daar niet tegen en komt ertussenuit. Vervolgens pakte de tuinman ‘m bij z’n kop en liet ‘m aan de kinderen zien. Die vonden het geweldig en wilden ‘m meteen vasthouden. We hebben ‘t maar bij aaien gehouden.

Score beesten bij huis is nu: papegaaien (herriemakers!), slang(etje), kikkers (veel!), boomkip (lekker schijnt!) en muggen 😉

Owru Yari

Het is nu 5 januari en dat betekent rust in Suriname.

Ongelofelijk wat de maand december in Suriname betekent voor de Surinamers. Er is hier zelfs een organisatie (www.surifesta.com) die sinds 1997 de feesten in Suriname coördineert. Vanaf 7 december begint de opbouw naar de knalfeesten rondom oudjaar:

10846018_904002622973534_1127805835147837912_n

27 december

Ik heb er een aantal meegemaakt. Zo was ik op 27 december bij het Bubu feest bij ‘t Vat. Ouders van een kindje bij Maartje in de klas hadden ons gevraagd of we ook zouden komen. Helaas konden we geen oppas meer krijgen dus ik ging alleen. Geen punt want je komt altijd wel iemand tegen. Bubu blijkt een of ander drankje te zijn maar dat hoorde ik pas achteraf. Zelf heb ik die avond aan de Heineken gezeten. ‘t Vat is normaal een cafe/restaurant waar vooral toeristen komen. Het ligt recht tegenover Torarica. Maar die avond was het veranderd in een enorme feestlocatie met buitenbar(s) en grote tenten. Overal staan mensen en de dranghekken die ‘t Vat scheiden van de weg hebben eigenlijk geen zin. Mensen stonden ook op straat en het verkeer stond helemaal vast. Verderop in de straat zijn twee streetparties. Dat betekent dat er een podium op de hoek van de straat is opgebouwd en iedereen daar staat te feesten. De straat was niet afgezet door de politie dus ook het verkeer probeert dan nog z’n weg te vinden. Kansloos natuurlijk.

30 december

Op 30 december, ik was net van plan om naar bed te gaan, kreeg ik een appje. “Kom je nog naar de streetparty? Ik haal je om 21:30 op”. Natuurlijk, dacht ik, ik ga wel mee. Wederom was dit bij ‘t Vat maar dit keer was de straat wel afgezet. Om 22:30 komt er plotseling een enorme truck voorrijden met daarop een belachelijke hoeveelheid speakers, dansers, zangers en een voltallige band. Supergezellig natuurlijk. De gasten in de hotels hebben allemaal een brief gekregen met “Sorry for the noise pollution”. Dit gaat namelijk gewoon tot half twee ‘s nachts door.

31 december (owru yari)

Dit is de dag waarvoor ik ben gewaarschuwd. In tegenstelling tot Nederland is het hier de hele dag feest. Iedereen is vrolijk en werk komt pas op tiende plaats. Een vrije dag opnemen? Natuurlijk niet, het is feest. Gewoon wegblijven kan ook. Bedrijven en winkels zijn over het algemeen gesloten. Behalve natuurlijk de chinezen, die zijn altijd open. Op het werk hebben we om 11:00 het belangrijkste van Owru Yari: het afsteken van de pagara. Die van ons is 100 meter lang en weegt zo’n 75 kilo. Het is nog een hele toer om dat ding goed neer te leggen. En dan gaat eindelijk de fik erin. Wat een enorme bak met herrie. We moeten echt zo’n vijftien meter afstand houden om niet geraakt te worden door het kruit en om niet nog dover te worden.

De kist staat al een paar dagen op kantoor

De kist staat al een paar dagen op kantoor

Echt mannenwerk!

Echt mannenwerk!

Bijna leeg

Bijna leeg

Aan Stijn de eer om de pagara aan te steken

Aan Stijn de eer om de pagara aan te steken

WOIII is uitgebroken

WOIII is uitgebroken

Op het werk wordt er nog getoast en vertrekt langzaam aan iedereen naar de stad. Ik vertrek zelf ook. The place to be is Galaxy. Daar is een podium midden op straat neergezet en wordt er flink gefeest. Het lijkt een beetje op koningsdag maar dan zonder de straatverkopers, oranje kleding e.d. Maar ook hier is er speciale kleding. Al een aantal weken worden er Owru Yari shirts verkocht. De meeste mensen hebben zo’n shirt aan. Ook Danielle heeft er een. Om half drie ben ik wel klaar met feesten en ga ik naar huis. De kinderen spelen nog wat in de speeltuin vlak bij huis.

Thuis maken we ons op voor oudjaarsavond zoals we het in Nederland gewend zijn. Compleet met oliebollen die hier overigens het hele jaar door verkocht worden. Vanmorgen heb ik de oliebollen gehaald. Heerlijk vers gebakken in de open lucht:

Oliebollen met rozijnen, gebakken in de open lucht

Oliebollen met rozijnen, gebakken in de open lucht

In de avond kijken we Nederlandse televisie. Youp van ‘t Hek terwijl het in Suriname nog licht is. En vlak voor acht uur hebben we via Facetime contact met onze vrienden en vriendinnen in Amstelveen. Best een dubbel gevoel. We merken aan de kinderen dat ze moeilijk kunnen wennen aan de loop van de dag. Om acht uur tellen we dus af, samen met Amstelveen. Daarna hebben we nog contact met onze ouders en schoonouders via Facetime. Dit is dan wel weer leuk. In Nederland was het bijna traditie om te whatsappen of na tig keer proberen een kort telefoontje. Nu kun je nog even lekker kletsen. En dan is het wachten tot het bij ons ook middernacht is. De kinderen willen per se wachten tot twaalf uur maar worden steeds wat kribbiger. Alleen Danielle ziet continu uit naar vuurwerk afsteken. Christian valt vlak voor middernacht in slaap.

En dan is het zover. Hoewel het al de hele avond oorverdovend is, barst nu de hel los. Ook wij gaan naar buiten. Eerder heb ik veel te veel vuurwerk gekocht. Dat wordt hier trouwens gewoon verkocht in winkels midden in woonwijken zonder enige vorm van brandbeveiliging. Een simpel briefje met: “No Smoking” moet toch ook werken? En bedenk dat hier niet de simpele rotjes worden verkocht. Voor weinig geld ga je hier met honderden kilo’s naar buiten.

Opgestapeld vuurwerk

Opgestapeld vuurwerk

De balie bij de vuurwerkhandel

De balie bij de vuurwerkhandel: zoek de sprinklers!

Om half een liggen de kinderen in bed. Gelukkig zijn ze moe genoeg om door het vuurwerk heen te slapen. Dat geldt voor ons ook trouwens.

De volgende dag lijkt op een normale weekenddag. De kinderen mogen lekker doen waar ze zin in hebben: film kijken en tablets. Ook dit is best vreemd: waar is de soep van oma de Smidt? En dan denk je dat de feestmaand voorbij is. Maar het vuurwerk gaat gewoon weer los zodra het donker wordt. En dat nog een paar dagen. In het weekend zijn we er helemaal klaar mee. Gelukkig is het na het weekend opgehouden en begint het normale leven weer: school en werk. Einde Surifesta!